<p>نرخ ارز ثابت یک نظام ارزی است که در آن دولت یا بانک مرکزی به طور رسمی ارز داخلی خود را به ارز دیگری، سبدی از ارزها یا یک کالا مانند طلا وصل می‌کند. این پیوند از طریق مداخله فعال در بازار ارز، خرید یا فروش ذخایر برای نگه داشتن نرخ بازار در یک باند محدود در اطراف برابری اعلام شده، نگهداری می‌شود. این سیستم با نرخ‌های شناور متفاوت است که در آن تنها نیروهای بازار تعیین‌کننده ارزش ارز هستند.</p>

<h2>نحوه کارکرد</h2>
<p>مقام مربوطه یک برابری هدف مشخص می‌کند، به عنوان مثال، 1 واحد از ارز محلی برابر با 0.5 واحد از یک ارز ثابت خارجی است. برای حفظ این نرخ، بانک مرکزی بازار نقدینگان را پایش می‌کند. اگر تقاضای ارز محلی باعث شود ارزش آن بالاتر از پیوند شود، بانک ارز خود را می‌فروشد و ذخایر خارجی را می‌خرد، موجب افزایش عرضه و کشیدن نرخ به پایین می‌شود. از سوی دیگر، اگر ارز محلی کمتر از باند تعیین‌شده ارزش‌گذاری شود، بانک ارز خود را با استفاده از ذخایر خریداری می‌کند، موجب کاهش عرضه و پشتیبانی از پیوند می‌شود. برخی از رژیم‌ها اجازه داده‌اند یک باند محدودی از نوسان (مثلاً ±1٪) قبل از اینکه مداخله فعال شود.</p>

<h2>چرا اهمیت دارد</h2>
<p>نرخ‌های ارز ثابت ریسک ارز را برای واردکنندگان، صادرکنندگان و سرمایه‌گذاران خارجی کاهش می‌دهد و با ارائه قیمت‌گذاری قابل پیش‌بینی، تجارت و جریان سرمایه فرامرزی را تشویق می‌کند. برای اقتصادهای نوظهور، یک پیوند قابل اعتماد می‌تواند به استقرار انتظارات تورمی و ثبات محیط کلان کمک کند. با این حال، حفظ پیوند نیازمند ذخایر قابل توجه ارزی خارجی است و می‌تواند استقلال سیاست پولی را محدود کند؛ اگر ذخایر تخلیه شود، کشور ممکن است مجبور به کاهش ارزش یا ترک پیوند شود. یک نمونه کلاسیک پیوند دلار هنگ کنگ به دلار آمریکا از سال 1983 است که مقام پولی هنگ کنگ را به تنظیم نرخ‌های بهره در راستای سیاست آمریکا برای دفاع از پیوند واداشته است و به حفظ جایگاه این قلمرو به عنوان یک مرکز مالی جهانی کمک کرده است.</p>