<p><strong>نسبت شارپ</strong> یک معیار بازده تنظیم‌شده بر حسب ریسک است که اندازه‌گیری می‌کند یک سرمایه‌گذاری برای هر واحد ریسک ایجاد شده چه مقدار بازده اضافی تولید می‌کند. توسط ویلیام اف. شارپ برنده جایزه نوبل توسعه یافته، این متریک پاداش هر واحد نوسان را کمی می‌کند و به سرمایه‌گذاران امکان می‌دهد عملکرد ترکیب‌های مختلف یا استراتژی‌ها را بر اساس یک مبنای مشترک مقایسه کنند.</p>

<h2>نحوه کارکرد</h2>
<p>نسبت شارپ با کم کردن نرخ بی‌ریسک از بازده ترکیب و تقسیم نتیجه بر انحراف معیار بازده‌های ترکیب محاسبه می‌شود:</p>
<ul>
<li><strong>بازده اضافی</strong> = بازده ترکیب – نرخ بی‌ریسک (اغلب بهره اوراق قرضه دولتی کوتاه‌مدت).</li>
<li><strong>ریسک (نوسان)</strong> = انحراف معیار بازده‌های اضافی ترکیب، معمولاً به صورت سالانه بیان می‌شود.</li>
<li><strong>نسبت شارپ</strong> = بازده اضافی ÷ ریسک.</li>
</ul>
<p>نسبت شارپ بالاتر نشان‌دهنده بازده بیشتر بر حسب واحد ریسک است. نسبت‌های بالای ۱٫۰ به طور کلی جذاب در نظر گرفته می‌شوند، در حالی که مقادیر زیر ۰٫۵ عملکرد ضعیف تنظیم‌شده بر حسب ریسک را نشان می‌دهند. این متریک فرض می‌کند که بازده‌ها توزیع نرمال دارند و ریسک به طور کافی توسط انحراف معیار کپه شده است.</p>

<h2>اهمیت آن</h2>
<p>نسبت شارپ به سرمایه‌گذاران در پاسخ به یک سوال اساسی کمک می‌کند: آیا بازده اضافی ارزش ریسک اضافی را دارد؟ با استانداردسازی عملکرد، این متریک امکان مقایسه مستقیم بین دارایی‌های متفاوت، استراتژی‌ها یا مدیران صندوق را فراهم می‌کند.</p>
<p>برای مثال، دو صندوق متقاعد مشترک ممکن است هر کدام ۸٪ بازده سالانه ارائه دهند، اما صندوق الف دارای انحراف معیار ۱۰٪ و صندوق ب دارای نوسان ۲۰٪ است. با فرض نرخ بی‌ریسک ۲٪، نسبت شارپ صندوق الف برابر (۸-۲)/۱۰ = ۰٫۶ و صندوق ب برابر (۸-۲)/۲۰ = ۰٫۳ است. علی‌رغم بازده‌های خام یکسان، صندوق الف عملکرد تنظیم‌شده بر حسب ریسک برتری ارائه می‌دهد و برای سرمایه‌گذاران حساس به ریسک انتخاب ترجیحی است.</p>
<p>علاوه بر انتخاب صندوق، نسبت شارپ در بهینه‌سازی ترکیب، انتساب عملکرد و بودجه‌بندی ریسک استفاده می‌شود و ابزاری موجز و کمی برای ارزیابی کارآیی تصمیمات سرمایه‌گذاری فراهم می‌کند.</p>